Thursday, 7 September 2017

पाखंड खंडीनी


🌾🌾एकदा मन लाउन वाचाच🌾🌾
 भारतात इंग्रज आले ,
फक्त
१७९


 नंतर
१००० झाले ,
 नंतर
१०,०००
आणि
 नंतर
१,००,००० झाले


 आणि
या एक लाख इंग्रजांनी आपल्या
३० करोड
 जनतेवर राज्य केले.
कसे बर शक्य झाले ???
 कारण जे १७९ पहिल्यांदा आले होते
 त्यांनी आपला लोकांचा चांगला आभ्यास
 केला होता
 आणि
त्यांनी एक निष्कर्ष
 काढला जो आजही 2016 सालीही लागू होतो ,


 तो म्हणजे भारतीय लोकांना
 जाती-भेद,
 धर्मभेद,
 गरीब-श्रीमंत,
 प्रांत भेद
 या गोष्टीनमध्ये
 पेटवायचे मग हे
 ३० काय ३०० करोड
जरी झाले तर
 कधीही आपल्याबरोबर लढणार नाहीत ...
कारण....
 ते एकमेकांनाच कापत बसतील
पण कधीही एक होऊ
 शकणार नाहीत .

 एवढा द्वेष मनामध्ये भरेल


खंडन:भारतात १७९ इंग्रज आले याचा रेफरन्स काय आहे साहेब?? मोगल बादशहा जाह्न्गीर्च्या काळात जवळपास ७०० ब्रिटीश पहिल्यांदा आल्याचा उल्लेख आहे . मग १७९ आकडा कुठून आणला आपण??

जातीच्या आधारावर आजवर भारतात  कोणीही कोणाला कापलेले नाही .उगाच काहीतरी खोटे बोलू नका .. आणि जे बोलताय न त्याचा पुरावा द्या..दलित अस्पृश्य मानले गेले पण कोणाचीही हत्या केले गेली नाही..


 मी मराठा
 मी सोनार
 मी धनगर
 मी चांभार
 मी कुंभार
 मी मांग
 मी महार
 मी ब्राम्हण
 मी माळी
 मी आमुक आणि मी तमुक .....
 .... झालं यातच
 आम्ही
आमचे श्रेष्ठत्व मानतो.

उत्तर : हो वरील नमूद केलेल्या जाती उदा.सोनार ह्या कर्म आणि गुणावरून पडल्या आहेत आणि आमच्या गुण व कर्माचा आम्हाला अभिमान आहेच... सोनारा शिवाय  खर्या सोन्याची पारख कुणाला? कुंभार नसता तर भांडी कुठून आणायची? या जाती नव्हे सर्वांना विविध उद्योग देऊन रोजगार देणारी व्यवस्था होती..ज्याला आपण जातीवाद म्हणून बघतो ... आणि हो यातल्या कुठल्याही जातीमध्ये भांडण किंवा दंगे कधीही झाले नाहीत...  असल्यास दाखवणे ..पुराव्यानिशी....


 ( मीञांनो ६७४२ जाती आहेत)


 आज आम्ही एवढे मोठे झालो आहे
की....
..... थोर युग
 पुरुषांच्याही वाटण्या केल्या आम्ही..

मुहम्मद पैगम्बर , मुसलमानांचे झाले,: मोहोम्मद पैगंबर कोणत्या युगाचे युगपुरुष होते>?? आठवतंय तरी का??  हा माणूस ६ व्या शतकात झाला आपण इंग्रजांच्या काळाबद्दल बोलतोय आणि तेही भारता बद्दल .. हे तिकडे फार दूरवर अरबस्तानात जन्मले आणि मुस्लीम धर्म स्थापून  वाढवून मेलेत सुद्धा ... त्यांचा भारताशी काहीही संबंध नाही... आणि अरबस्तान सोडून इतर कुठेही यांचा संबंध नाही.... मुसलीमांचे झाले म्हणजे काय मुस्लीम धर्मच स्थापिला न यांनी मग मुस्लिमांचे नाही तर कोणाचे??? तुम्हा बाटव लेल्यांचे  का?? यांनी कधी भारतात येऊन दलित महिला अस्पृश्यता आदी निर्मूलनाचे काम केलेय का? इतर कुठल्याही देशात त्यांनी तसे केले नाही..मग युग्पुरुश कसे..??

 सावरकर
ब्राह्मणांचे झाले,
हे तुम्ही म्हणताय आम्ही नाही ..आमच्यासाठी सावरकर आजही संपूर्ण देशाचे आहेत..पण तुम्हाला त्यांची जात दिसते हे दुर्दैव..
बाबासाहेब आंबेडकर
दलितांचे ,

बाबासाहेब सुद्धा सर्व देशाचे होते ... फक्त तुम्हीच त्यांना दलीत समाजापुरता  ठेवताय...
 छत्रपती शिवाजी महाराज मराठ्यांचे,
 मल्हारराव होळकर धनगारांचे.



महात्मा ज्योतीराव फुले माळ्याचे.


आणाभाऊ साठे मातंगाचे ..

शिवाजी मराठी माणसाच्या मनामनात आहे. मल्हारराव हे हिंदू सत्तेचे पाईक होते फक्त धनगरांचे नाही... जोतीबा महात्मा आहेत त्यांची माळी जात फक्त तुम्हाला दिली..आणि तीही खोटी...फुले कुटुंब हे मराठा होते..नंतर फुले विकण्यामुळे फुले आडनाव पडले..आप्प्ल्याला हे सुद्धा माहित नाही....   अण्णा  भाऊंच्या  नावाआधी लोक शाहीर हि उपाधी आहे ती लावायला विसरू नका..ते लोकशाहीरच  आहेत त्यांची जात काढायचे नादान काम करणारे तुम्ही मूर्ख...
 जाता
जात नाही
ती जात
 इंग्रजांनी केली वाताहत।
 आपण बनवले गेलो हातोहात,
 आतातरी उठा आणि धरा माणूसकीचा हात।
 पटत असेल तर आचरणात आणा नाहितर आजही कोणाचेतरी गुलाम बनुन जगा ॥   

तुम्च्यारखे लोक जातीवाद पसरवतात ..तुम्हीच मानुस्कीचा हात धारा आणि आपला समाज पुढे न्या...
🍃🍃🍃🍃🍃🍃


 🚨एक ब्राह्मण होता ज्याने निहत्या गांधीचा खुन केला त्याचे नांव होते नथुराम गोडसे:जात माणू नये असे आपणच म्हणता न मग बामन हा शब्द का वापरताय ?? गांधी महात्मा आहेत का? या नावाचे बाबासाहेबांचे पुस्तक आपण वाचले नाहीत वाटत... कोपर्दीचा बलात्कारी दलित आहे मग त्याचेही नाव असे घ्यायचे का एक दलित होता त्यांनी बलात्कार केला>>??? सांगा ...

🚨एक बामण ज्याने स्वतःच्या आईचा खुन केला त्याचे नाव परशुराम.: परशुराम क्षत्रिय होते.. त्यांची आई राजकन्या होती..आणि त्यांच्यात तेच गुण सर्वाधिक होते ,,..हातात शास्त्र असणारा क्षत्रीयचं  असतो....  या पुरांकाथांवर  आजही तुमचा विश्वास आहे... म्हणजे तुम्ही फुले आंबेडकरांना मनात नाही वाटत... आजही पुराणात गुंतून पडला आहात  का??

🚨एक बामण जो लग्नातून पळून गेला व शिकवतो संसार करावा नेटका त्याचेनाव रामदास:रामदास स्वामी बद्दल  खोटा इतिहास लिहिणारे लोक एकही पुरावा कोर्टात देऊ शकले नाही... तिथे का रे माफी मागता भिकार्यांनो...

🚨एक ब्राह्मण होता ज्याने शिवरायावर तलवार चालविली त्याचे नांव होते भास्कर कुलकर्णी: शिवरायांवर मराठा अ नि इतर जातीच्या लोकांनीही तलवार चालविली .. आणि त्यांचे रक्षण करणारे सुद्धा ब्र्हमान मराठेच होते ,.... कोणाकडून लढायचं हे ज्याचा त्याच प्रश्न आहे... रामचंद्रपंत अमात्य हे शिवरायांकडून होतेच न...

🚨एक ब्राह्मण होता ज्याने शिवरायानी कमावलेले स्वराज्य आपल्या घश्यात घातले व शिवरायाच्या वंशजाना नामधारी केले त्याचे नांव होते बाळाजी विश्वनाथ: बालाजी विश्वनाथ फक्त २ वर्ष जगले पेशवा पदावर आल्याप्सून... कान्होजीनंना साहू महाराजांकडे आणून स्वराज्य बळकट केले त्यांनी घशात तुम्ही घालतंय फुकाच आरक्षण.... त्यांना पेशवे हे पद छत्रपतींनी दिले तुम्हाला शाहू महाराजंच्या वर विश्वास नाही का? त्यांना तुम्ही मूर्ख समजता का? 

🚨एक बामणाची टिम होती ज्यांनी तुकोबांना त्रास दिला व गाथा बुडवली
त्याचे प्रमुख मंबाजी भट व रामेश्वर भट:तुकारामांचे मयेकारी  सुद्धा  ब्राह्मण होतेच न? जेव्हा मंबाजी व रामेश्वर भट हे सगळ करत होते तेव्हा महान बहुजनी  पिल्ले कुठे होते..तुम्ही का नाही रक्षा केली तुकारामांची.. खेडकर च्या  सोबत दारू पीत तर नव्हते बसले ना?? नाहीतर मुल्ल्यांची गटारे तर साफ नव्हते करत तुम्ही???

🚨एक बामण जो देवगीरीच्या राज्यात फितुरी करून खिलजीची मदत केली त्याचे नाव हेमाद्रि पंडीत: खिलजी युद्ध स्वतःच्या सामर्थ्याने  जिंकला ..फितुरीने नाही... खोटा इतिहास  लिहिता येतो पण सिद्ध करायला तुम्हा लोकांकडे काहीच नसते..



🚨 एक बामण होता ज्याने संभाजी राजे पकडून दिले त्याचे नाव रंगनाथ स्वामी....राजेंना शिर्क्यांनी पकडून दिले....रंगनाथ स्वामी यांचा काळ २०० वर्ष आधीच आहे....
ब्राम्हणांची महान परंपरा

-----------------
आईची हत्या करनारा
परशुराम ब्राम्हण.

तुम्ही पुराणातल्या  भाकाद्काथांवर विश्वास  ठेवता का?
-----------------
आदर्श राजा बळीस कपटाने पाताळात पाठवनारा वामन  ब्राह्माण.बळी राजचे वडील सुद्धा ब्राह्मणच होते वामन आणि बळी दोघेही भाऊ होते.... बळी राजा ९ व्या मन्वंतराचा इंद्र म्हणून वामन अवताराने  इंद्रपद दिले होते...
------------------
एकलव्याचे अंगठा कापनारा
द्रोणाचार्य ब्राम्हण.


------------------
बृहद्रथाचा कपटाने वध करनारा
पुष्यमित्र शुंग ब्राम्हण.

शुंग हा क्षत्रिय  होता आजही या वंशाचे लोक बिहारमध्ये क्षत्रिय  जातीत येतात जाऊन बघा आधी... मूर्ख काहीही लिहायच
--------------------

-------------------
ज्ञानेश्वरांच्या आई वडिलांना आत्महत्येस कारणीभूत ब्राम्हण.यांचे आईवडील पण ब्राम्हणच  होते ..
-----------------
ज्ञानेश्वराला जातीतून बहीष्कृत
करनारे ब्राम्हण.:जातीतून नाही समाजातून काढले होते..
----------------------
नामदेवाला बुडून मारनारे
ब्राम्हण.: साफ झुठ आहे हे..याचा  पुरावा द्या... 
--------------------
शिवरायांना राजा होण्यास रोखनारे ब्राम्हण.शिवाजी राजा होतेच..त्यांना रोखायची हिम्मत मोगलाम्ध्येही नाही..
--------------------

--------------------
राजर्षी शाहूना विरोध करनारे
टिळक ब्राम्हण.: शाहू राजांचे टिळक यांबद्दलचे  पत्र वाचा...आधी..
----------------_
डॉ.आंबेडकरांना त्रास देणारे
ब्राम्हण.: आंबेडकरांना  वर कोणी आणले? आंबेडकर हे आडनाव सुद्ध ब्राह्मण आहे ....
-----------------
पानीपतावर हजारो मावळयांच्या नाशास कारणीभूत.
ब्राम्हण: त्यासाठी अहमद हाहा अब्दाली कारणीभूत आहे...
-------------------
महिला शिक्षणालाविरोध करणारे ब्राम्हण
अन् सर्व प्रथम शिक्षणाचा लाभ घेणारे
ब्राम्हण.आपल्या मुलींना सावित्री बाईंच्या शाळेत पाठव्नारेही  ब्राह्मणच..
-----------------
गांधीनी मारनारे ब्राम्हणच: शिवाजी राजांना भ्रष्ट म्हणणारे गांधी  तुम्हाला प्रिय आहेत का??
--------------------

----------------------

---------------------
🔶✨
👇
🔴 या भारत देशात🔴
कुत्रा = देव
माकड़ = देव
गाय = देव
बैल = देव
साप = देव
मुंगी = देव
मासा = देव
डुक्कर = देव
वाघ = देव
सिंह = देव
गरुड़ = देव
बकरी = देव
वडाचे झाड़ = देव
तुळशीचे झाड़ = देव
दुर्वाचे झाड़ = देव
नदी = देव
समुद्र = देव
सूर्य = देव
चंद्र = देव
अग्नि = देव
वायु = देव
जल = देव
मांजर = देव
उंदीर = देव
ससा = देव
कबूतर = देव
चिमणी = देव
आकाश = देव
पाताळ = देव
डोंगर = देव
पृथ्वी = देव
घोडा = देव
कावळा = देव
मोर = देव
✨एवढेच काय तर "दगड" सुद्धा देव
पण
🔴माणूस = ?


 ✔रोहीदास-----चांभार
✔गोरा--------कुंभार
✔सावता------माळी
✔वाल्मीक------कोळी
✔नरहरी--------सोनार
✔चोखा---------महार
✔नामदेव--------शिंपी
🔴तर मग
🔶रामदास-----स्वामी  ?
🔶ज्ञानेश्वर ----- माऊली ?
हे कसे ????😳
🔵 हे कोणाचे षढयंञ आहे ..??
✨बहुजन समाजातील संत म्हटलं की त्याच्या पुढे जात लावायची आणी रामदास, ज्ञानेश्वर ह्यांच्या पुढे त्यांची जात लावत नाही .
✨त्याचे कारण असे आहेकी बहुजन समाजातील संत असला  की त्याला त्याच्या जातीपुरतेच मर्यादित ठेवायचे आणि
✨ब्राह्मणांचा संत असला की, त्याला स्वामी, माऊली म्हणायचे कारण स्वामी म्हटलं की सर्वांचे माऊली म्हटलं की सर्वांचे,
✨वर सात महान संताची नावे आहेत पण एकाही नावाचा पुढे स्वामी किंवा माउली शब्द नाही.
✨ही विचित्र परंपरा येथील ब्राम्हणी व्यवस्थेने  जाणिवपुर्वक रूजविली आहे...!

वरचे सगळे संत त्यांच्या अभंगांनी आणि कमानी ओळखले जातात जातीनि नव्हे..... विवेकानंदांना स्वामी  हे बिरूद आहेच न? ते तर बहुजन स माजाचे आहेत... मग काय साहेब?  बहुजनांच्या देवाला विठ्ठलाला पण माउली  म्हणतात...क्षत्रिय  कन्या रेणुका देवीला सुद्धा  मुली म्हणता..असे अनेक आहेत  आहेत..जो पोराप्रमाणे प्रेम करते तो माउली  ..पण हे तुम्हाला कळणार नाही.. 



✨आपल्याला ही परंपरा मोडीत काढायची आहे....
संता बरोबर आपल्या महापूरूषांपा पण जातीत अडकवण्याचे काम इथली व्यवस्था करत आहे,
🔴आंबेडकर दलितांचे
♦शिवाजी महाराज मराठ्यांचे
♦महात्मा फुले माळ्याचें
♦अण्णाभाऊ साठे मातंगाचे
आणि
अण्णा भाऊ साठेंना  लोकशाहीर म्हणतात त्यांह एकेरी नाव लावून अपमान तुम्ही करताय ...



🔵टिळक माञ लोकमान्य ?😳
🔵सावरकर मात्र स्वातंत्र्यवीर.?😳

नाना पाटलांना क्रांती  सिंह  म्हणतात .ज्योतीबांना महात्मा म्हणतात...हे बिरूद आपणविसरलात  कि काय??

🔘प्रमोद महाजन... देशाचे नेते
🔘लाल अडवानी... देशाचे नेते
🔘नितीन गडकरी. ... देशाचे नेते
🔘सगळेच ब्राह्मण ... देशाचे नेते
😳
🔴गोपीनाथ मूंढे ..वंजारी नेते
🔴महादेव जानकर.. धनगर नेते
🔴रामदास आठवले.. दलीत नेते
🔴शरद पवार... मराठा नेते
✨मिञानों बहूजन समाजातील प्रतेक महापूरूषाने जातीविरहीत कार्य केले आहे, आपण त्यानां एका जातीपूरतं मर्यादित ठेवणे यात या व्यवस्थेचा विजय आहे,
✨बहूजन समाजाने आपले  नेते-महापुरूष-संत समजून घेणे गरजेचे आहे...🙏​🙏​आपनास आवडले तर तुमच्या मिञाना पाटवा....बहुजन बहुजन तुम्हीच तर म्हणत आहात.... देशाबाद्द्ल बोला न तुम्ही.... एका जातीबद्दल लेख लिहिता ..आणि तुम्ही काय  देशाचे नेते व्हायला चाललेत...


आजची वस्तुस्थिती----
महाराष्ट्र विधानसभा 2015
मराठा आमदार . . . . . . . . 145
ओ . बी . सी .  . . . . . . . . . 44
अ . जाती . . . . . . . . . . . . .30
अ . जमाती . . . . . . . . . . . 26
मुस्लिम . . . . . . . . . . . . .   10
परप्रान्तिय . . . . . . . . . . . . 19
ब्राह्मण . . . . . . . . . . . . . . .14
मुख्यमंत्री - - -- - - - - -  ब्राह्मण

अर्थमंत्री - - - - - - - - - -ब्राह्मण:सुधीर मुन्गान्तीवर कोमटी या मग जातीचे आहेत...

उद्योग मंत्री - - - - - - - - ब्राह्मणसुभाष देसाई चंद्र्सेनीय  आहेत..

अन्नमंत्री - - - - - - - - - -ब्राह्मण

जलमंत्री - - - - - - - - - - ब्राह्मणगिरीश महाजन ओबीसी आहेत..


सभापती - - - - - - - - - ब्राह्मणहरिभाऊ बागडे मराठा आहेत..


हि पेशवाई नाहीतर काय ? ? ? ? ? ? ? ?
हे आहेत अच्छे दिन
सर्वांची साथ आणि केवळ ब्राह्मणांचा विकास.
निवेदन


मा.पंतप्रधान. नरेंद्र मोदी साहेब
कृपया सगळ्या योजना बंद
 करून टाका.
फक्त संसद भवन मध्ये जसे कॅन्टीन आहेत तसे  देशात प्रत्येक दहा किलो मिटर अंतरावर कॅन्टीग काढा.
सगळे लफडे संपतील!
 29 रूपये मध्ये पोट भरून जेवण.
80% लोकांना घर चालवण्याचे लफडी बंद होतील.
 ना सिलेंडर आणायला लागेल ना राशन घरवाली पण खुश!
सगळीकडे आनंद च आनंद नांदेल. नंतर आम्ही सगळे म्हणु
 !सबका साथ सबका विकास!
 सगळ्यात मोठा फायदा 1 रूपये मध्ये गहु नाही द्यायला लागणर
आणि मोदीजीनां हे सगळं काही सांगावे लागणार मध्येम वर्गातील
लोक अप आपल्या हिसाबात घर
चालवा.
  हया सगळ्या गोष्टीकडे लक्ष दया
कृपया इमानदारीने मेहनत करून माहिती गोळा केली आहे.
देशातील एक एक नागरिकांना
 पोहोचवली पाहिजे.
  देशात एकच जागा अशी आहे तिथे खायला स्वस्त मिळते.
 चहा =  1.00
 सुप =   5.50
 दाल =  1.50
 जेवण = 2.00
 चपाती =1.00
 चिकन = 24.50
 डोसा  = 4.00
बिर्याणी =8.00
मच्छी  = 13.00
  हया सगळ्या फक्त तिथल्या गरीबांच्या करता आणि
  हेच सगळं उपलब्ध आहे. भारतीय संसद मधील कॅन्टीनमध्ये
   आणि हया सगळ्या गरीबाना पगार आहे 80,000 महिन्याचा ती पण बिगर इनकम टॅक्स.
  आपल्या मोबाईलवर जितके नंबर आहे, त्यानां हि माहिती पोहोचली पाहिजे. कळु तर दया
 कि जे लोक रोज 30 या 32 रूपये रोज क



मावतो तो गरीब नाही.
   जोक्स तर रोज पाठवतो मग
    जोक ऐवजी हे पाठवुन बघा.
🙏​​🙏​​🙏​​👍​👍​🙏​​🙏​​🙏​​


एवढी वर्ष तुमच्या कॉंग्रेस ने का नाही हे बंद केले...???   हि राजकीय व्यवस्था तर कॉंग्रेसनेच दिली न देशाला.मग???/ अशा जातीयवादी पोस्ट लिहिण्यापेक्षा काहीतरी चांगले लिहा....







Saturday, 26 August 2017

धारा ३७० : आणि काश्मीर महाराष्ट्र संबंध.......




नमस्कार राजे .. 



नुकताच माझ्या महाविद्यालयात एक कार्यक्रम झाला ... युवा संसदेसारखा .
.
. विविध वयोगटाचे आणि शाळेपासून तर 

शिकलेल्या मोठ्या माणसांपर्यंत चे सगळे लोक 

त्यात सहभागी होत असतात..आयोजक प्रत्येकाला

 पद देत असते .. जशी आपली लोकसभा असते न तसेच सगळे पक्ष असतात कॉंग्रेस भाजप 


तृणमूल द्रमुक वगरे वगरे भाग घेणार्यांना एका 
एका पक्षातल्या नेत्यांची भूमिका दिली जाते ..जशी मागल्या वेळेस मी  पंतप्रधान झालो होतो.. यंदा दुसरे लोक सोनिया गांधी राहुल बाबा मोदी  सुषमा जेटली वगरे झाले.. आणि मुद्दा होता धारा किंवा कलम ३७०.. सत्ताधार्यांना चर्चा घडवून आणून हि कलम रद्द करवून घ्यावयाचे लक्ष्य होते ..तर विरोधकांना ते संख्याबालाभावी हाणून पडण्याचे काम होते..लोकसभेत भाजप ची संख्या जास्त म्हणून काय तर ..विअजय आमचाच झाला ..म्हणजे भाजपचा ......   २ दिवस सकाळी ११ पासून ते संध्याकाळी ७ पर्यंत अगदी जशी लोकसभा चालते न तशीच चालते हि युवा संसद.....  दोन दिवस खुप्प उहापोह झाला काश्मीर मुद्द्याचा..त्यात पाकिस्तान नेहरू राजा हरीसिंघ श्यामाप्रसाद मुखेर्जींचे कर्तुत्व , मुरली मनोहर जोशींची लाल चौकात तिरंगा फडकवण्याची...  यात्रा ... आपले गोळवलकर गुरुजी...काश्मिरी पंडितांच्या समस्या इत्यादी सगळ्या गोष्टींचा खूप खालवर विचार झाला ..... 



 आणि मला हे कलम काश्मीर पेक्षा आपल्या महाराष्ट्रासाठी किती आवश्यक आहे याची जाणीव झाली....  मुळात काश्मीरची मुळ ओळख टिकून राहावी म्हणूनच नेहरूंना हे कलम ठेवण्यास बाध्य केले गेले होते ... काश्मिरियत ....म्हणजे तिथली मुळ भाषा भूषा लोकसंख्या अर्थात तिथले मुळचे लोक याबाबतची शाश्वती बहाल करण्यासाठी हे कलम होते... या कलमांतर्गत काही बाबी येतात जसे तिथे ६ वर्षांनी निवडणुका होता आणखी इतरही आहेत,,, पण सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे .. जम्मू काश्मीर सोडून अन्य कुठल्याही भारतीय राज्यातील माणसाला काश्मीर मध्ये फिरायला जाता येते पण तिथे कायमची वस्ती करता येत नाही..अर्थात तिथे घर घेऊन किंवा भाड्याने राहण्याचा अधिकार अन्य भारतीयांना नाही..


म्हणजे आपल्याला तिथले मतदाता होता येत नाही , शिधापत्रिका किंवा domicile अर्थात तिथली नागरिकत आपल्याला मिळू शकत नाही .. एकूणच काय तर संचार स्वातंत्र्याचा पुर्नाधिकार हा काश्मिर मध्ये लागू होत नाहीई...  भारताचे साम्विधान्सुद्धा पूर्णतः तिथे लागू होत नाही..त्यांचे स्वतःचे संविधान आहे.. असो...

जेव्हा हा मुद्दा पेटलेला होता तेव्हा तत्कालीन गृहमंत्री सरदार पटेल यांनी गोळवलकर गुरुजींना पत्र लिहून काश्मीरच्या राजांशी म्हणजे महाराजा हरीसिंघ यांचेशी बोलून त्यांना काश्मीरचे भारतात विलीनीकरण करावयासाठी मन वळवायला जावे असे सुचवले होते.. हा शेवटचा प्रयत्न श्री गुरुजींनी केला व तो यशस्वी झाला आणि काश्मीर आपल्याला मिळाले ..तेही ३७० च्या कटकटी सोबत..पण हे मराठी माणसाचे कर्तुत्व दिल्लीधीशांनी आजवर दाबून ठेवले याला कुठेही स्थान दिले गेले नाही..... असो.....





धारा ३७० हि कलम आणि यातला कायमचे रहिवासी न होण्याचा अधिकार जर खरोखरीच एखाद्या राज्याला त्याचे मुळचे अस्तित्व टिकावे यासाठी बहाल करण्यात आलाय तर आज त्याची सर्वात जास्त आवश्यकता आपल्या महाराष्ट्ाला आहे...कारण गेल्या ७० वर्षात इथे उत्तर आणि दक्षिण भारतातून लाखो लोक राहायला आलेयत नोकरीच्या नावाने... एवढेच नाहीं तर उत्तर भारतातल्या समाजवादी पक्षासारख्या राजकीय पक्षाने राजकीय साम्राज्य्वाद्सुद्धा करण्याचे चंग बांधलेत....  हिंदी भाषिकांनी भाषिक साम्राज्यवाद सुरु केलाय... इथे यायच रिकाम्या जागांवर झोपडपट्ट्या उभारायच्या गुंडागर्दी करायची..इथल्या लोकांचे रोजगार हिसकावायचे..हळूहळू आपपल्या नातेवाईक ओळखी पाळखी च्या लोकांना बोलवायचं आणि इथेच गचागच करायचं पिल्लावळी जन्माला घालायच्या आणि राहायचं... यातून काही गुंड लोकांनी बाहुबली लोकांनी अबू आझमी राज पुरोहित सारख्यांनी भाषिक आधारवर मतदारसंघ बनवले आहेत.... मुंबईच्या या निवडणुकीत भाजपला ८२ जागा भैय्या बिहारी न गुज्जू लोकांमुळे मिळाल्या आहेत... सेनेच काम चांगल नाही म्हणून नाही.... 



 २०१४ च्या लोकसभा निवडणुकीत मुंबईच्या ६ लोकसभेच्या जागांपैकी शिवसेना सोडून भाजप कॉंग्रेस राष्ट्रवादी या सर्वांनी परप्रांतीय माणसाला उमेदवारी दिली... असो....




सर्वात महत्त्वाचे हे कि २०११ च्या जन गणनेनुसार महाराष्ट्रात ज्यांची मातृभाषा मराठी आहे असे फक्त ६९% लोक आहेत म्हणजे उरलेले सगळे परप्रांतीय.... ११ टक्के हिंदी भाषिक.. ४ टक्के  गुज्जू ७ टक्के मुस्लिम ...आणि अन्य ...

 हा आकडा भयंकर आहे .देशातल्या अन्य कुठल्याही राज्यात मुळचे भाषिक हे ९५ टक्क्यांपेक्षा कमी नाहीत.... फक्त आणि फक्त महाराष्ट्र  हेच राज्य असे आहे जिथे हा भिकारवाडा होतोय लोकसंख्येचा....... 


येत्या जन गणनेत आपण ५०  टक्क्यांपेक्षा जास्त उरलो तरी आनंद होईल... 

कारण सध्या पर परप्रांतीयांशी इश्क़ लढवणारे महाराष्ट्र द्रोही समाज बुडवे मूर्ख मुख्यमत्री आहेत म्हणून.... ज्या माणसाला आपल्याच राज्यात आपली मातृभाषा   बोलायला लाज वाटते 

..परप्रांतीय लोकांच्या मतांसाठी हे मराठीत बोलत सुद्धा नाहीत... 
नागपूर आणि इतर महानगरपालिकांच्या योजना आणि शहरात लागलेले फलक सुद्धा हिंदी मध्ये आहेत... एवढी लाज का असावी मराठीची... ???

  म्हणून मला असा वाटत कि ३७० कलम अंतर्गत असलेला रहिवास चा अनुच्छेद महाराष्ट्राला विशेष दर्जा म्हणून देण्यात यावा... नाहीतर २० वर्षात महारष्ट्रात मराठी माणूस संपलेला असेल... आजच mpsc ची  भाषा हिंदी आणि उर्दू द्या अशी मागणी करतायत ..आणि ती मान्य केल्या जातीय उद्या काय करतील देव जाने..


देशाला महाराष्ट्रानी आजवर खूप काही दिलेय राज्याच्य बेयोंड जाऊन आम्ही संघ दिला अन्णा हजारे दिले... शिवाय एकटा मराठी माणूस देशाला २५ टक्के कर देतो... महाराष्ट्र देशाची एक चतुर्थांश तिजोरी भरतय...आणि ४० टक्के लोकांख्येचे हिंदी भाषिक  काय देतात फक्त ८ टक्के ... 

केंद्र राज्याला फक्त १० टक्के परत करत राज्य चालवायला आणि बाकी १५ टक्के युपी बिहारला जात...

आज युपितली ३६००० कोटींची ऋण माफी आमच्या मराठी खिशातून गेलीय आणि आमचाच पैसा आमच्या राज्यातल्या शेतकऱ्यांना दिला जात नाही कारण त्यासाठी पैसे नसतात दिल्ली कडे ...असो महाराष्ट्राची खरी आवश्यकता अनुच्छेद ३७० आहे नाहीतर आपली पुढची पिढी भाषिक गुलामीत जगणार...... अल्पसंख्याक होऊन अस्तित्वच संपायची भीती आहे...


Wtevr I have written here is not for discretion of any society n person.. these are economical facts which are in public domain..n everyone can check it…  I have nothing hatred for any linguistic or religious community …. My sole intension is to protect the thousand year existence of ma holy land of पोषण संस्कृती...  … and nothing much……



तूर्तास जय महाराष्ट्र........ माय मराठी...  

Tuesday, 22 August 2017

हेड्गेवारी विचारांची कत्तल आणि भिक मांगो वैद्य



नमस्कार राजे.......!

.गेल्या पंधरवाड्यात दोन महत्त्वाच्या घटना घडल्या.... त्यातल्या दोन्ही महाराष्ट्राशीच संबंधित होत्या .... पण महारार्ष्ट्रीय जनांनी या भारत्भूमीस जे राष्ट्रीय संघटना व राजकारणाचे रक्तमय सामिधारूपी योगदान दिले त्याच्या छायेतून ह्या दोन गोष्टी काही सुटलेल्या नाहीत....


अर्थातच....   दिल्ली आज जेवढी सकारात्मक दिसतीय ती महाराष्ट्र्कारणे...... पण कोण जाणे नेहमीच या सह्याद्रीच्या नशिबी पांडवान्सारखे  वनवास किंवा लाक्षागृह यांसारख्या दुखद किंवा क्लेशकारकच फळे या भारत भूमीच्या साठीच्या आरंभिलेल्या यज्ञातून मिळतात....  लेखाची पूर्वपीठीका मांडण्याचा हा सावरकरी प्रयत्न इथेच थांबवून ..पुढे बघुयात.....




एक घटना घडली ती अशी कि केंद्रीय सरकारने दर वर्षी प्रमाणे  यंदाही पद्म पुरस्कारांची  घोषणा केली...आणि त्यात आपल्या अति विश्वजेत्ता पंतप्रधान नरेंद्र भाई मोदिजींचे अत्यंत अत्यंत महान गुरुवर बारामतिअधिष्ठित सुप्रीयापीता तथैव अजितदादा रक्षक लखोबा लोखंडे समर्थक...श्री श्री पदच्युत शरदचंद्र पवार साहेबांना पद्मविभूषण पुरस्कार प्रदान केला गेला.....




नरेंद्र मोदी या कर्तुत्व संपन्न आणि प्रतिभाशाली व्यक्तिमत्त्वाला कुठेतरी मलीनत्व येते ते याच सत्तेच्या
अधाशीपणामुळे......... नरेंद्रा तू संघकार्य तर केलेस पण संघाला जे हवेय ते काही राजकारणात आपण तेवत ठेवू शकत नाही आहात याची आता तरी  जाणीव असू द्या........ 
कधी बारामतीत सभा घ्यायची आणि म्हणायचे कि मी आठवड्यातून ४ दिवस शरद रावांना फोने करतो....शरदराव माझे राजकीय गुरु  आहेत........ हे अचानक फुकटचे प्रेम का उफाळू लागलेय तुम्हाला काय माहित?


कदाचित शिवसेनेला डिवचून गप्प बस्व्ण्यासाठीच हे सर्वे उद्योग महाराष्ट्रातील भट वादी कंपू म्हणजेच कमळाबाई करतीय....   ह्या साखरेच्या धोंडानी काय दिले मोदिजी तुम्हाला? तुमचे मुख्यमंत्रीपद जाणार होते तेव्हा बाळासाहेब उभे ठाकले होते तुमच्या पाठीशी म्हणून आज राजकीय रूपातही अस्तित्व आहे तुमच..... पण आपण हे विसरलेला आहात.....  सत्तेची नशा आणि हव्यास माणसाला ... समाजकारणापासून अति दूरवर नेऊन ...राजकारणीय यशस्वीतेच्या मदिरेची चव आणि चोचले इतपतच खितपत ठेवत असते आणि म्हणून....आज ...एक कर्तुत्वान माणूस एका महाराष्ट्रासारख्या राज्यासाठी एवढा मोठ आयडो logical तडजोड करायला लागतो


 ....मोदिजी शेवटी तुम्हीसुद्धा धूर्त राजकारणी निघाले....बाळासाहेबांना भारतरत्न देण्याऐवजी या म्हातार्याला पद्मविभूषण देऊन कशासाठी.....इतकी वर्षे  भूखंडांचे श्रीखंड खाल्ले म्हणून????  यांनी पाणी फिरवून फिरवून पुरता पश्चिम महाराष्ट्राची जमीन अति सुपीक केली म्हणून कि वर्षानुवर्षे काळा पैसा विदेशी बँकांमध्ये जमवलाय म्हणून....?
वाः काय रीत म्हणावी भाजपची....

खरच खूपच मर्दानगीच काम केलेल दिसतंय तुम्ही शेटजी भटजींनी......

आता दुसरी बातमी ती म्हणजे रिक्काम टेकडा म्हातारा म्हणजे हे संघाचे भिश्म्म पितामह ...भिक मांगो वैद्य ..... द्रौपदीचे वस्त्र्हर्ण होत असतानाही .... तिला सोडवायला जाऊ न शकणारी विद्वत्ता आणि शौर्य ,,....मोठेपणा महिमा आणि वय ..यांचेही आज ९५ वर्षे आणि त्यांचेही महाभारतातल्या भिष्मचार्यांचेही तेवढेच असावे बहुधा ........    येऊन जाऊन काय तर म्हणे महाराष्ट्राचे चार तुकडे करा ........ साला ज्यांनी कधीच राज्यासाठी काहीही केले नाही... नेहमी हिंदुत्व हिंदुत्व हाच राग आलापला...ज्यांना कधीच मराठी मनाच्या मुंबईत होणार्या हत्या दिल्या नाहीत .... मराठी जनता व तिचे दुखः दिसले नाही त्यांना काय अधिकार राज्याचे तीन तुकडे करा म्हणायचा????



आणि महाराष्ट्राचे ४ तुकडे कशाला करायचे?? अविकसित आहे म्हणून ?? हा तोच महाराष्ट्र आहे जो एवढ्या  वर्षांपासून लाखो परप्रांतीयांना पोसत आहे...  तोडायचं असेल न तर २१ कोटीचा उत्तर प्रदेश तोडा .. त्याचे क्षेत्रफळ महाराष्तरा एवढेच जवळपास ... पण लोकसंख्या २१.५० कोटी..... ४-४ कोटीचे ५ नाहीतर ५-५ कोटींचे ४ राज्य बनवा.... बुंदेलखंड , अवध  ,पूर्वांचल , हरित प्रदेश .... गेल्या ४ पिढ्यांपासून इथे घुसत आहेत आणि आपलेवार्ड तयार करत आहेत......  बिहार चे तुकडे करा.. राज्याचे क्षेत्रफळ छत्तिसगढ , तेलंगण ,विदर्भ एवढे यानुसार लोकसंख्या २-२.५० कोटी हवी होती.... ती आहे ११ कोटी.... देशात तब्बल १३ पोट्टे पैदा करणारा एकमेव  मुख्यमंत्री लालू यादव..जसा राजा तशी प्रजा  ,.................... हे तेच मागो वैद्य आहेत जे म्हणतात आम्ही पवारांचं समर्थन घेऊ.... भिकारी ....  कुठले..... 



असो........ माझा महाराष्ट्र अखंड महाराष्ट्र भगवा महाराष्ट्र ........


Sunday, 20 August 2017

सकल विद्या प्रवीण सरफोजी राजे भोसले

महाराष्ट्रापासून कोसो दूर तंजावरमध्ये गेली कित्येक शतके मराठी संस्कृती आकार घेत राहिली, ही नि:संशय विस्मयचकित करणारी बाब. याचे सारे श्रेय तंजावरच्या मराठय़ांकडे जाते. यात तंजावरचे राजे सरफोजी दुसरे यांचे योगदान अत्यंत महत्त्वाचे ठरले.
तंजावर म्हणताच आपणास आठवतात ते व्यंकोजीराजे, सरफोजीराजे दुसरे, सरस्वती महाल ग्रंथालय, मराठी नाटक, भरतनाटय़म् आणि आणखी बरंच काही. शिवाजीराजांचे सावत्रबंधू व्यंकोजीराजे यांनी कावेरीच्या खोऱ्यात तंजावरी मराठी राज्य स्थापन केले. या राज्याचा पुढे फारसा विस्तार झाला नाही, परंतु इ. स. १८५६ पर्यंत- म्हणजे सुमारे १७५ वर्षे तंजावरचे राज्य अस्तित्व राखून होते. तंजावरमध्ये मराठी संस्कृतीचा प्रवाह  वाहता ठेवण्याचे श्रेय तंजावरच्या या राज्यकर्त्यांना जाते.
तंजावरच्या मराठय़ांचा दरबार विद्वान आणि कलावंतांनी गजबजलेला होता. तंजावरचे राज्यकर्ते स्वत: विद्वान व कलासक्त होते. परिणामी तिथे मराठी वाङ्मय, नाटक, नृत्य, कला, संगीत आदींची विस्मयकारक प्रगती झाली. याचे सारे श्रेय तंजावरच्या मराठय़ांकडे जाते. यात तंजावरचे राजे सरफोजी दुसरे यांचे योगदान महत्त्वपूर्ण ठरले.
तंजावरला पूर्वेचे व्हेनिस किंवा दक्षिणेचे एडन म्हणतात. ही एक यक्षनगरी होती. कावेरीचे सुपीक खोरे, आल्हाददायक हवा आणि उंचच उंच नारळांची झाडे असलेले तंजावर हे संस्थान फारच लहान होते. भारताच्या नकाशात तर ते टिपूसभरच भासे. परंतु या चिमुकल्या संस्थानामुळे महाराष्ट्राच्या शौर्यशाली इतिहासाला प्रतिभाशाली इतिहासाची जोड लाभली. तंजावर संस्थानाला प्राचीन काळापासून उच्च अभिरुचीचा वारसा लाभला होता. तंजावरच्या मराठय़ांनी पूर्वसुरींपासून चालत आलेल्या या वारशाला मराठी संस्कृती व कलेची जोड दिली.
इ. स. १७९८ मध्ये सरफोजीराजांचे राज्यारोहण झाले. परंतु राज्याची सर्व सूत्रे इंग्रजांकडे होती. सरफोजीराजांची एकूण कारकीर्द ३४ वर्षांची! या राजाने कला, संगीत, नृत्य, शिक्षण आणि आरोग्याच्या क्षेत्रात भरीव कामगिरी केली. त्यांच्या कार्यकर्तृत्वाची ओळख करून देणारे, त्यांनीच नावारूपाला आणलेले सरस्वती महाल ग्रंथालय आजही दिमाखात उभे आहे. पर्यटकांचेच नव्हे, तर पौर्वात्य व पाश्चात्य अभ्यासकांचे केंद्र असलेले हे सरस्वती महाल ग्रंथालय व मराठय़ांचा इतिहास सांगणारा बृहदीश्वराच्या मंदिरातील कोरीव लेख हे राजांचे खरेखुरे स्मारक होय.
सरफोजीराजांचा जन्म २४ सप्टेंबर १७७७ रोजी झाला. तंजावरचे राजे तुळजेन्द्रराजे दुसरे यांना अपत्य नसल्याने २३ जानेवारी १७८७ रोजी त्यांनी सरफोजीराजांना दत्तक घेतले. तुळजेन्द्रराजांचे बंधू अमरसिंह यांनी सत्तेच्या राजकारणात सरफोजीराजांना राजगादीपासून दूर ठेवण्यासाठी त्यांना शिक्षणापासून वंचित ठेवले. परंतु डच मिशनरी शॉर्झ यांच्या प्रयत्नांनी त्यांचे चेन्नई येथील मिशनरी शाळेत शिक्षण झाले. तसेच त्यांना संस्कृत व मराठी शिकवण्यासाठी त्या, त्या भाषेच्या पंडितांची नेमणूक करण्यात आली होती. सरफोजीराजांची आई, गुरू शॉर्झ व इंग्रजांच्या मदतीने सरफोजीराजे गादीवर बसले. तथापि राज्याची सर्व व्यवस्था इंग्रजांकडेच होती. राजांची एकंदर कारकीर्द शांततेत गेली. त्यामुळेच त्यांनी आपली कारकीर्द शारदादेवीच्या सेवेत रुजू केली.
उंचपुरे, गोरे, झुबकेदार मिशा असलेल्या सरफोजीराजांचे व्यक्तिमत्त्व अत्यंत संपन्न होते. गुरू शॉर्झ यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्यांच्यावर उत्तम संस्कार झाले. सरफोजीराजे ज्ञानी, ज्ञानप्रेमी, उदार, सुसंस्कृत व सर्वगुणसंपन्न होते. विद्याप्रसार, ग्रंथसंग्रह व विद्वानांची संगत यातच त्यांनी आपली सर्व हयात व्यतित केली. चित्रकला, बागकाम, नाणेसंग्रह, ग्रंथसंग्रह, रथांच्या शर्यती, शिकार, बैलांच्या झुंजी या सगळ्याची त्यांना आवड होती. तसेच संगीत, नृत्य, नाटय़ व विज्ञान यात त्यांना विशेष रुची होती. सरफोजीराजे खऱ्या अर्थाने भाषापंडित होते. मातृभाषेव्यतिरिक्त त्यांना संस्कृत, तामिळ, तेलगू, इंग्रजी, जर्मन, इटालियन, फ्रेंच, लॅटिन, अरेबिक इत्यादी भाषाही अवगत होत्या. राजे अतिशय कल्पक बुद्धिमत्तेचे व नावीन्याचे चाहते होते. पौर्वात्य व पाश्चिमात्य संस्कृतीतील अनेक चांगल्या गोष्टींचा मेळ घालण्याचा प्रयत्न त्यांनी केला. या उदार, व्यासंगी व कलासक्त राजाने विविध क्षेत्रांत भरीव कामगिरी करून आपल्या कार्याचा कायमस्वरूपी ठसा तंजावरच्या इतिहासावर उमटविला. वाङ्मय, नृत्य व संगीत यांची अजोड सेवा राजांनी केली.
तामिळ, मराठी, तेलगु भाषेतून विपुल वाङ्मयीन रचना सरफोजीराजांनी स्वत: केल्या आणि दरबारी पंडितांकडूनही करून घेतल्या. गोविंदकवी, विरुपाक्षकवी, गंगाधरकवी, अंबाजी पंडित, अवधूतकवी हे त्यांचे दरबारी होते. सरफोजींच्या आश्रयामुळे व आज्ञेमुळे आपण ग्रंथरचना करू शकलो, अशी कृतज्ञता  गोविंदकवी व विरुपाक्षकवी यांनी आपल्या ग्रंथांतून प्रकट केली आहे. ‘उमा-शंकरसंवाद निरूपण’, ‘श्री हरिलीला निरूपण’ ही आख्यानपर प्रकरणे, स्फुटपदे आणि कितीतरी साहित्य गोविंदकवी यांच्या नावावर पाहावयास मिळते. श्रावणमाहात्म्य, आदिकैलासमाहात्म्य आणि इतर अनेक पौराणिक विषयांवर विरुपाक्षकवीने रचना करून, ‘शरभेंद्रने (सरफोजी) सुरू केलेल्या शाळेत शिकून आपण ही काव्यरचना केली,’ अशी विनम्र कृतज्ञता त्यांनी व्यक्त केलेली आढळते.
सरफोजीराजांनी पुराणकथा रचल्या. या रचना पद, श्लोक, ओव्या, आर्या, दिंडी, सवाई, छंद, लावणी, दोहा, गोपीगीत इत्यादी प्रबंधांत केल्या आहेत. या रचना नृत्य, नाटय़ व संगीतमय आहेत. प्रत्येक मराठी माणसाला अभिमान वाटावा असा मराठय़ांचा इतिहास सांगणारा आशिया खंडातील सर्वात मोठा मराठी भाषेतील कोरीव लेख बृहदीश्वराच्या मंदिरात कोरून मराठय़ांचा इतिहास त्यांनी अजरामर केला. वाङ्मयाबरोबरच नाटय़कलेचीही सेवा सरफोजीराजांनी केली.
‘गंगाविश्वेश्वर परिणय’, ‘मोहिनी-महेश परिणय’, ‘देवेंद्र कोरवन्झी’, ‘सुभद्रा कल्याण’ आदी अनेक नाटके राजांच्या नावावर आहेत. ‘सुभद्रा कल्याण’ हे नाटक ताडपत्रावर तेलगु लिपीत लिहिलेले आहे. ही नाटकं त्याकाळी सादरही केली जात. ती पाहण्यास विद्वान व रसिक येत असत. ही  नाटकं तीन अंकी, चार अंकी वा पाच अंकी आहेत. त्याकाळी नाटय़तंत्रही चांगलेच विकसित झाले होते. या नाटकांतून स्थळ व काळाच्या सूचना दिलेल्या दिसतात. तसेच दोन अंकांतील घटना नाटय़ांतर्गत नाटक दाखवून सादर केलेल्या आहेत. या नाटकांतून नृत्य व गीते आहेतच; परंतु पद्यापेक्षा गद्याचा भाग अधिक असल्याने ही नाटकं वास्तवदर्शी वाटतात. ‘देवेंद्र कोरवन्झी’ हे वैशिष्टय़पूर्ण नाटक जगाचा भूगोल सांगण्यासाठी लिहिले गेले आहे. या नाटकात सूर्यमालेची माहिती, दिवस-रात्र कशी होते, पृथ्वीवरील पाचही खंडांची माहिती, पृथ्वीची गती इत्यादी गोष्टी आहेत. नाटय़ाबरोबरच संगीत व नृत्याची जाणही राजांना उत्तम होती.
सरफोजीराजांचा काळ हा संगीताचा सुवर्णकाळ मानला जातो. त्यांच्या दरबारात ३६० संगीत-तज्ज्ञ होते. कर्नाटक संगीताला विकसित कलेचा दर्जा प्राप्त करून देणारे प्रसिद्ध संगीतकार त्यागराज, शामशास्त्री व मुथुस्वामी दीक्षितार  हे तिघेही सरफोजींचे दरबारी गायक होते. आजही सहा जानेवारीला त्यागराजाच्या स्मरणार्थ तिरुवारुर येथे संगीत मैफल आयोजित केली जाते. त्यांच्या दरबारात पाश्चिमात्य संगीतकारही होते. तंजोर बँडची स्थापना त्यांनी केली. इंग्लिश वाद्यवृंदासाठी हिंदुस्थानी राग व बंदिशी त्यांनी इंग्लिश नोटेशन पद्धतीत बसविली. यावरून त्यांचे कल्पनाचातुर्य दिसते. हेच कल्पनाचातुर्य त्यांच्या नृत्यरचनांमध्येही आढळते. अठरा रचनांचे गुच्छ (निरूपण) करून त्या अठरा रागांमधून एकच कथासूत्र त्यांनी गुंफलेले दिसते.



नृत्य, नाटय़, संगीत यांचा विकास होत असताना शिक्षण व ग्रंथालयांकडेही त्यांनी विशेष लक्ष पुरवले. देशी भाषेबरोबरच इंग्रजी भाषेतून शिक्षण देणाऱ्या शाळा सरफोजीराजांनी सुरू केल्या. तंजावरपासून वीस किलोमीटर अंतरावर मायावरम् येथे त्यांनी इंग्रजी शाळा सुरू केली. ख्रिश्चन शाळांना छत्रम्चाच भाग समजून आर्थिक साहाय्य दिले जात असे. चर्चच्या शेजारी शिक्षकांच्या राहण्याची सोय होती. त्या त्या विषयातील तज्ज्ञ व्यक्ती शिक्षक म्हणून नियुक्त केल्या जात. स्त्री-शिक्षक नेमून मुलींसाठी शाळा सुरू करून त्यांनी समाजक्रांतीच्या दिशेने फार मोठे पाऊल उचलले. भूगोल व इतिहासाच्या पाठय़पुस्तकांचे मराठी व तामिळ भाषेत भाषांतर केले. विज्ञान, वेदशास्त्र, खगोलशास्त्र, संगीत, शिल्पकला अशा विविध विषयांचे अध्यापन त्यांत केले जात असे. लोकांना हसत-खेळत भूगोलाचे ज्ञान देण्यासाठी ‘देवेंद्र कोरवन्झी’ हे वैशिष्टय़पूर्ण नाटकही त्यांनी लिहिल्याचे आधी सांगितलेच आहे.
शिक्षणासाठी ग्रंथालयांची आवश्यकता ओळखून आणि सरफोजीराजांना ग्रंथवाचन आणि ग्रंथसंग्रह यांच्या असलेल्या आवडीतून तंजावरचे प्रसिद्ध ‘सरस्वती महाल ग्रंथालय’ आकाराला आले. मराठी मोडीतील असंख्य हस्तलिखितांचा संग्रह, तेलगु, तमिळ, संस्कृत व इंग्रजी भाषेतील ग्रंथ, ताडपत्रांवरचे संग्रह हे या ग्रंथालयाचे खास वैशिष्टय़ आहे. सरफोजीराजांना यात्रेची खूप आवड होती. त्यांनी अनेक धार्मिक स्थळांना भेटी देताना त्या, त्या ठिकाणच्या विद्याकेंद्रांनाही भेटी देऊन तेथून ग्रंथ खरेदी करून आणले. इतकेच नव्हे तर त्या ग्रंथांचे प्रतलेखन करण्यासाठी त्या, त्या भाषेतील पंडितांची नियुक्ती केली. एकदा तर त्यांनी दूरच्या प्रदेशातून आलेल्या गृहस्थांकडून हस्तलिखिते विकत घेण्यासाठी आवश्यक निधीच्या अभावामुळे आपल्या गळ्यातील रत्नहारच त्याला देऊन ती हस्तलिखिते ताब्यात घेतली. स्वाभाविकपणेच या ग्रंथालयास ‘राजा सरफोजी सरस्वती महाल ग्रंथालय’ हे नाव अत्यंत सार्थ ठरले आहे. इतिहास, संगीत, वैद्यकशास्त्र, वाङ्मय अशा विविध विषयांतील संशोधकांसाठी हे ग्रंथालय तीर्थक्षेत्रच आहे. या ग्रंथालयाच्या रूपाने सरफोजीराजांनी मिळवलेले हे अक्षरसाम्राज्य अक्षय टिकणारे आहे.
या आवडींबरोबरच सरफोजीराजांना वैद्यकशास्त्राचीही आवड होती. सरफोजीराजांनी वैद्यकशास्त्राच्या अभ्यासासाठी व संशोधनासाठी ‘धन्वंतरी महाल’ची स्थापना केली. मानवी रुग्ण व प्राणी या दोहोंच्या औषधोपचाराची सोय व संशोधन या महालात चालत असे. आधुनिक वैद्यकशास्त्र, युनानी, आयुर्वेद या तिन्ही शाखांचे संशोधन येथे होत असे. विविध औषधे व जडीबुटी यांचे उपयोग सांगणारे अठरा खंड सरस्वती महाल ग्रंथालयात उपलब्ध आहेत. रुग्णांवर केलेल्या उपचारांसंबंधीची कागदपत्रे (केस पेपर) या ग्रंथालयात जतन करून ठेवलेली आहेत. धन्वंतरी महालात रुग्णाला सांगितलेल्या उपचारांसंबंधीची एक कविता उपलब्ध आहे. त्या कवितेला ‘शरभेंद्र वैद्य मुरईगल’ असे म्हणतात. यात विविध आजारांवर केल्या जाणाऱ्या उपाययोजनांची तपशीलवार माहिती आहे.
सरफोजीराजांना नेत्रचिकित्सेत रस होता. ते स्वत: नेत्रचिकित्सा करून डोळ्यांवर शस्त्रक्रिया करीत. राजांनी केलेल्या नेत्रचिकित्सेसंबंधीची कागदपत्रेही उपलब्ध आहेत. त्यात अनेक आकृत्या आहेत. त्यातील काही नोंदी मोडीत, तर काही इंग्रजीत आहेत. राजे स्वत: मोतीबिंदूच्या शस्त्रक्रियेत पारंगत होते. रुग्णांवर औषधोपचार करण्यासाठी ते आयुर्वेद, युनानी व इंग्रजी औषधांचा उपयोग करीत असत. गर्भवती स्त्री व तिचे आरोग्य, मुलांचे आरोग्य, बालरोग, नेत्ररोग, वातरोग, कावीळ, हगवण, दमा, सर्दीपडसे, अ‍ॅनिमिया, क्षयरोग, कर्करोग, इत्यादी रोगांची माहिती ‘शरभेंद्र वैद्य मुरईगल’ या काव्यग्रंथात आढळते. धन्वंतरी महालात युरोपीय व भारतीय डॉक्टरांची नियुक्ती केली जात असे. नवीन औषधांचा उपयोग करण्यापूर्वी त्या औषधांची चाचणी केली जात असे. औषधे तयार करण्याची पद्धती, त्या औषधांची यादी, स्त्रियांच्या मासिक पाळीच्या वेळी होणाऱ्या त्रासावर औषधे ‘स्त्रियांचे दोषास्पद’ या हस्तलिखितात आहेत. ‘अस्थिविद्या’ किंवा ‘अस्थिवर्णन’ हा द्वैभाषिक कोश स्वत: सरफोजीराजांच्या हस्ताक्षरात आहे. हा कोश राजांनी स्वत:च्या माहितीसाठी केला असावा. मुख्य नोंद इंग्रजी भाषेत व तिचा अर्थ मोडी लिपीत दिला आहे.
राजांनी पशुवैद्यकाचा अभ्यास करून पशुवैद्यक विभाग धन्वंतरी महालात सुरू केला. सरफोजीराजे अश्वपरीक्षेतही पारंगत होते. कोणता घोडा जय मिळवून देणार व कोणता नाही, घोडय़ाची शुभ व अशुभ चिन्हे, अश्वाची गती, उंची, तसेच अश्वांच्या आयुष्याविषयीचा राजांचा अभ्यास दांडगा होता. यातूनच त्यांच्या ‘गजशास्त्र प्रबंध’, ‘गजशास्त्र सार’ या ग्रंथांची निर्मिती झाली. राजांनी पक्षीजगताचा अभ्यासही केल्याचे आढळते. पक्षीलक्षण व चिकित्सा यांसंबंधीचे ग्रंथ या ग्रंथालयात आहेत. हे सर्व ग्रंथ त्या, त्या विषयातील तज्ज्ञांकडून माहिती घेऊन लिहून घेतले असावेत. या त्यांच्या वैविध्यपूर्ण कार्याबरोबरच राजे वैयक्तिक आयुष्यात अत्यंत धार्मिक व जनकल्याणकारी होते.
राजे वैयक्तिक आयुष्यात धार्मिक व धर्मसहिष्णु होते. त्यांनी हिंदू धर्माबरोबरच ख्रिश्चन धर्माचाही आदर केला. अनेक मंदिरांचा जीर्णोद्धार केला. अनेक यज्ञयाग केले. काशी, गया, प्रयाग या त्रिस्थळी यात्रा केल्या. तंजावर-रामेश्वरम् मार्गावर तंजावरपासून चौदा मैलांवर मुक्तंबापूर छत्रम् उभारले. या छत्रम्ला लागून शाळा होती. त्यात तमीळ, तेलगु व इंग्रजी भाषेतून शिक्षण दिले जात असे. या छत्रम्ला जोडून आरोग्यशाळा होती. एखादा यात्रेकरू तेथे वास्तव्याला असताना आजारी पडल्यास त्याला बरे वाटेपर्यंत त्याच्यावर सरकारी औषध-कोठीतून मोफत औषधोपचाराची व्यवस्था होती. यात्रेकरूंपैकी एखादी स्त्री गर्भवती असल्यास तिच्याकडे विशेष लक्ष दिले जात असे. योगायोगाने ती स्त्री तिथेच प्रसूत झाल्यास तिच्याकडे व बाळाकडे तीन महिने लक्ष पुरविले जात असे.
तंजावरातील पाण्याची अडचण लक्षात घेऊन शिवगंगा तलावातून पिण्याचे पाणी जलसूत्राद्वारे घरोघरी पोहोचविले जात असे. स्वच्छतेच्या दृष्टीने भुयारी गटारांची बांधणी केली गेली होती. त्यांच्या कारकीर्दीत अनेक विहिरी व तलाव बांधले गेले. राजे वारंवार राज्यात दौरे करून रयतेची काळजी घेत असत. त्यांनी मनोरला जहाजांसाठी गोदी व बंदर बांधले. तंजावरपासून ५० कि. मी. अंतरावर हवामान खात्याचे केंद्र त्यांनी उभारले; जे व्यापारासाठी अत्यंत उपयुक्त होते. याशिवाय त्यांच्या कार्यकाळात नौकानयन ग्रंथालय तसेच नौकानयन भांडार उभारून नौकानयनाचे तंत्र विकसित केले गेले.
तंजावरच्या कर्तृत्वशाली राजपरंपरेतील अत्यंत लोकप्रिय राजे सरफोजी यांनी आपली कारकीर्द शारदेच्या सेवेत तसेच जनकल्याणार्थ व्यतीत केली. ‘पेरियकोविल’ (मोठे देऊळ)च्या प्रांगणातील भिंतीवर मराठी रियासत कोरून त्यांनी दगडांना बोलके केले! राजांच्या या सर्व कर्तृत्वातून कल्पकता व दूरदृष्टी जाणवते. या बहुआयामी नृपतीची कीर्ती हिंदुस्थानपुरतीच सीमित नव्हती, तर ती इंग्लंडमध्येही पोहोचली होती. इंग्लंडमधील रॉयल एशियाटिक सोसायटीने सरफोजीराजांची विद्वत्ता व संशोधनवृत्तीचे अवलोकन करून त्यांना आपल्या संस्थेचे सन्मान्य सभासदत्व बहाल केले. राजांचे विचार अतिशय उदार आणि उदात्त होते. त्यांनी अनेक अज्ञानी व धर्मभोळ्या समजुती बाजूस सारून राज्यात अनेक सामाजिक व शैक्षणिक सुधारणा करण्याचा प्रयत्न केला. काळाची पावले ओळखून आधुनिकतेची कास धरली. अशा या द्रष्टय़ा राजाच्या कार्यकर्तृत्वाचे स्मरण चिरकाल लोकांच्या मनात कायम न राहते तरच नवल.

Tuesday, 1 August 2017

क्षेत्रीय पक्ष आणि समज गैरसमज .......



काल महाराष्ट्रातल्या एका फार मोठ्या नामी पत्रकार असलेल्या एका महाशयांचा ब्लोग वाचत होतो. त्यात एक लेख होता. तमिळनाडूच्या राजकारणातल्या जयललीतांच्या नंतरचे बदल फार सुखावह आहेत असे काहीतरी त्यांना सुचवायचे होते. 


एकूणच काय तर आज तामिळनाडू मध्ये जयललिता नाहीत त्यामुळे त्यांचा पक्ष विभागला गेला आणि त्याचे अस्तित्व ओसरत चाललेय.. तसेच द्रमुक चे मुख्य करुणानिधी यांनी पंच्यान्नव वर्षे पार केल्यामुळे ते म्हातारे होऊन बसलेत आणि पक्षाची सूत्रे स्टालिन ला दिल्यामुळे दुसरा मुलगा दयानिधी मारन वेगळा गट  करून बसलाय.....


.. म्हणूनच आज तामिळनाडू मधील दोन प्रमुख पक्ष ज्यांनी सर्वदूर तिथले राजकारण ६० च्या दशकापासून स्वाहातात ठेवले आणि आपल्या प्रांतीय अस्मितेचे रक्षण केले ते दोन्ही पक्ष  आज विनाहाच्या भयाण सावटाखाली सापडलेले आहेत...

यामुळेच आजवर ५ दशक पासून  कधीही सत्ता न उपभोगलेल्या  कॉंग्रेस आणि देशावर भगवा फादक्व्ण्याच्या संघ भाजप च्या नेत्यांना तामिल्नादूचे राजकारण खुणावू लागलेय ... त्यासाठी भाजपने रजनीकांत या मराठी पण तामिळी जनतेच्या गळ्यातल्या ताईत  असलेल्या अभिनेत्याला साकडे घातलेय.तर  कॉंग्रेस अन्य मार्ग चाचपडून पाहतीय... 



यावर संघ भाजप वाल्या आणि राज्यांच्या बियोंड भारत आहे असे मानणाऱ्या काही पत्रकारांना असे 
वाटते कि आता तामिळनाडू मुख्य किंवा राष्ट्रीय प्रवाहात सामील होण्याच्या सुवर्ण वाटेवर आगेकूच करणार आहे... 

बस हेच वाक्य मला खटकते.. आजवर खुपदा हिंदी किंवा राष्ट्रीय वृत्त वाहिन्यांवर खूप चर्चांमध्ये ऐकलय कि क्षेत्रीय दलांमुळे राष्ट्रहितास धोका आहेत क्षेत्रीय पक्ष राष्ट्राला म्हणजे केंद्र सरकारला मोठे निर्णय घेऊ देत नाहीत ..वगरे वगरे....  मला या गोष्टींचाच राग येतो.... 



राष्ट्र हे विविध राज्यांपासून बनले आहे..राज्यांचे हित ते राष्ट्राचे हित...एखादा निर्णय जर राज्यांसाठी घातक असेल तर तोः देशासाठी फायद्याचा कसा ठरेल..?? 

नेहमी उदाहरण दिले जाते राजीव गांधी सरकारचे आणि श्रीलंका संबंधाचे....
अर्थात राजीव गांधींनी तामिळी जनमानस समजून घेतले असते त्यांच्यावरचे वर्षानुवर्षाचे अत्याचार समजून घेतले असते तर कदाचित  त्यांचा मृत्यू नसता झाला....

 तमिळ राष्ट्रवाद नावाची संकल्पना आणि त्याला जनतेतून मिळणारे समर्थन या गोष्टी जन्मालाच आल्या नसत्या जर तामिळींच्या हत्या आणि अत्याचार जे श्रीलंकेत आणि तामिळनाडू झाले ते झाले नसते तर... एखाद्या राज्याला असुरक्षित किंवा आपले अस्तित्व कोणी साम्पाव्तेय असे केव्हा वाटते ?? जेव्हा डोळ्यादेखत अत्याहार होतात्तेव्हा यासठी ४०० वर्षापसून तामिळी जनतेच्या मनात ब्रिटीश आणि बहुजन वाद्यांनी भरलेले विष आणि आधीची भटवादी परंपरांची गुलामी याचा अभ्यास करायला हवा... तेव्हाच समजेल...आजही हजारो तामिळी मासेमार पकडून नेतो श्रीलंका पण एवढ्याशा देशाला आपला एवढा मोठा भारत नमवू शकला नाही.. तामिळी जनतेच्या समस्या समजल्या गेल्या नाही म्हणून प्रांतीयता वाढतीय....




शिवाय भाजप न कॉंग्रेस अनेक राज्यात पसरलेले पक्ष आहे ......

म्हणून ते राष्ट्रीय आहेत आणि इतर सर्व पक्ष राष्ट्रीय नाहीत...

 म्हणजे राष्ट्रवादी नाहीत असा अर्थ कोणीच काढू नये.....


..उलट दक्षिण भारतीयांचे अस्तित्व भाषा विकास आदी गोष्टी

 त्यांच्या प्रांतीय अस्मितेवारच्या प्रेमामुळेच टिकून आहे नाहीतर

 महाराष्ट्राचे आणि देशाचे हिंदु राष्ट्र  होण्याआधी  हिंदी राष्ट्र

 होतेय तेही लाखोंच्या झुंडी घुसल्यामुळे.... 





प्रदेहिक पक्षांमुळे कोणतेही ......

नुकसान राष्ट्रीय राजकारणाला नाही हा फक्त बागुलबुवा आहे...


 तामिळी जनता आजवर काय मुख्य प्रवाहात नव्हती ?

आपल्या लोकांख्येच्या ४ टक्के जास्त जीडीपी ते राज्य देशाला सातत्याने देताय... तुमचा राष्ट्रवादी झारखंड बिहार आणि उत्तर प्रदेश किती देतो? अथवा आजवर कॉंग्रेस व भाजप ची सत्ता असलेले राज्य किती देतायत?? याचाही अभ्यास असू द्या?? 




मला तर असे वाटते कि क्षत्रिय पक्षांनी एकत्र येऊन सरकार स्थापन करावे आणि समर्थपणे चालवून दाखवावे ... आणि नाही असे झाले तरी .. क्षेत्रीय पक्ष संपून जावे हि मानसिकता फार धोकादायक आहे.... आज महारष्ट्रात शिवसेनेचं व मनसेचं सरकार असत तर आपली लोकसंख्या रोजगार आणि कित्येक गोष्टी शाबूत असत्या ..... भाजप हा भैय्या लोकांची हिते आणि मते जपणार पक्ष झालाय .... राष्ट्रवाद हा राज्याच्या अस्मितेपेक्षा काय वेगळा असतो...??



 राज्ये मिळूनच राष्ट्र बनते... कुठलेही राज्य टोकाची भूमिका तेहाच घेते जेव्हा त्याला त्याचे अस्तित्व म्पाव्ण्याची भीती दिसते.... असो.....   


किमान दक्षिण भारतीय लोकांचे आणि भाषांचे अस्तित्व टिकवून ठेवायला मनसे शिवसेना द्रमुक अण्णाद्रमुक सारखे पख असायलाच हवे.....  कॉंग्रेस राहत्रीय पक्ष असूनही सर्वात जास्त राष्ट्रविरोधी काम याच पक्षाने केले.... बिजद सेना यांचे राष्ट्रद्रोही काम काहीही नाही तरीही आम्ही प्रांतीय क्षत्रप बदनाम  आहोत ,,... एकंदरच काय तर ... छोट्या पक्षांचे  अस्तित्व असावे ....